Consensus van deskundigen over de klinische toepassing van PDRN-zuur in de dermatologie 

De afgelopen jaren heeft polydeoxyribonucleïnezuur (PDRN) brede aandacht en toepassing gekregen op het gebied van de dermatologie, maar er bestaat nog steeds een gebrek aan uniform inzicht over de standaardisatie van de toepassing ervan. De Laser Cosmetology Group van de afdeling Aesthetic and Plastic Surgeons van de Chinese Medical Association en de Medical Cosmetology Group van de Chinese Association of Integrative Medicine hebben gezamenlijk de ‘Expert Consensus on the Clinical Application of Polydeoxyribonucleic Acid in Dermatology’ uitgegeven, met als doel artsen te voorzien van wetenschappelijk en objectief advies om hen te begeleiden bij de rationele en effectieve toepassing van PDRN in de praktijk.

Farmacokinetiek en werkingsmechanisme van PDRN

PDRN komt in vrije vorm in plasma voor en bindt niet aan plasma-apolipoproteïnen. De verdeling ervan is positief gecorreleerd met de weefselbloedstroom. Dit medicijn wordt niet door de lever gemetaboliseerd; het wordt voornamelijk afgebroken door niet-specifieke plasma-DNA-nucleasen of celmembraannucleasen om het actieve ingrediënt, mononucleotide, te vormen. Uiteindelijk wordt het grootste deel ervan via de urine uitgescheiden (ongeveer 65%), terwijl een kleine hoeveelheid via de ontlasting wordt uitgescheiden.

De afbraak van PDRN produceert nucleotiden en nucleosiden, die grondstoffen opleveren voor het herstel van DNA-schade en die snel het herstel van beschadigd cel-DNA en celproliferatie bevorderen.

Klinische toepassing van PDRN in de dermatologie

1. Wondgenezing

Uit huidig onderzoek is gebleken dat PDRN vanuit meerdere invalshoeken deelneemt aan het wondgenezingsproces, waaronder het remmen van overmatige ontstekingsreacties, het versnellen van epidermale en dermale vernieuwing, het bevorderen van collageenafzetting en het opreguleren van angiogenese en andere regulerende factoren zoals VEGF. Bij patiënten met een autoloog huidtransplantaat kunnen intramusculaire, subcutane of plaatselijke PDRN-injecties op de wondplaats de re-epithelisatie van de wond en de genezingstijd versnellen. Bovendien kan PDRN-toepassing na fractionele laserbehandeling met CO2 de wondgenezing versnellen; daarom kan PDRN worden overwogen na ablatieve laserbehandeling om wondgenezing te bevorderen en de huidbarrièrefunctie te herstellen.

2. Melasma en post-inflammatoire hyperpigmentatie:

De meest voorkomende oorzaken van melasma en post-inflammatoire hyperpigmentatie omvatten voornamelijk abnormale activering van melanocyten en aanhoudende ontstekingsreacties. PDRN kan kinase- en proteïnekinase B-routes reguleren door extracellulaire signalering in melanocyten te activeren, de niveaus van dysplastische angiotensine-gerelateerde transcriptiefactoren te downreguleren, de expressie van tyrosinase- en melaninesynthese-gerelateerde eiwitten te remmen en het melaninegehalte van melanocyten te verminderen. Klinisch gezien kan PDRN worden overwogen in combinatie met andere methoden om refractaire pigmentstoornissen zoals melasma of post-inflammatoire hyperpigmentatie te behandelen. 3. Huidveroudering:

PDRN activeert adenosine A2A-receptoren of bergingsroutes, reguleert de concentratie van cyclisch adenosinemonofosfaat (cAMP), remt de secretie van MMP's en elastase, remodelleert de extracellulaire matrix, vermindert rimpels, herstelt de elasticiteit van de huid en verbetert de huidtextuur. Bovendien hebben meerdere onderzoeken aangetoond dat PDRN de niveaus van verschillende pro-inflammatoire factoren zoals IL-6, IL-1β, TNF-α en IL-12 kan verlagen, en de secretie van ontstekingsfactoren zoals IL-10 kan opreguleren. Dit geeft aan dat PDRN tegelijkertijd het optreden en de ontwikkeling van huidveroudering door licht kan vertragen door de SASP-secretie te remmen, de elasticiteit, ruwheid en vergrote poriën van de huid te verbeteren en transepidermaal waterverlies te verminderen, waardoor problemen met huidveroudering worden aangepakt.

4. littekens:

In een SD-rattenincisiegenezingsmodel bleek PDRN de infiltratie van ontstekingscellen in littekenweefsel te verminderen en overmatige littekenproliferatie te remmen door de expressie van HMGB-1 te remmen. Internationale klinische onderzoeken hebben aangetoond dat vroeg gebruik van PDRN na thyreoïdectomie de textuur, kleur en grootte van hypertrofische littekens aanzienlijk kan verbeteren, met goede veiligheid en zonder bijwerkingen. Daarom kan vroegtijdige interventie met PDRN worden overwogen bij wonden met een risico op littekenvorming. Momenteel zijn er geen onderzoeken naar de werkzaamheid van PDRN bij keloïden.

5. Androgenetische alopecia:

Patiënten met alopecia androgenetica vertonen veranderingen in de hoofdhuid, zoals verkleinde en geminiaturiseerde bloedvaten. PDRN kan de Wnt-signaleringsroute reguleren, de proliferatie van haarzakjes bevorderen en VEGF en andere vasoactieve middelen opreguleren, waardoor alopecia androgenetica wordt verbeterd. Prospectieve studies hebben aangetoond dat voor patiënten met androgenetische alopecia die niet reageren op conventionele medicamenteuze behandeling, het gebruik van PDRN in combinatie met PRP of 1927 nm thulium fractionele laserbehandeling een potentiële optie kan zijn. Er zijn echter nog steeds grotere steekproeven nodig om de veiligheid te beoordelen.

6. Andere huidziekten:

Patiënten met alopecia androgenetica vertonen veranderingen in de hoofdhuid, zoals verkleinde en geminiaturiseerde bloedvaten. PDRN kan de Wnt-signaleringsroute reguleren, de proliferatie van haarzakjes bevorderen en VEGF en andere vasoactieve middelen opreguleren, waardoor alopecia androgenetica wordt verbeterd. Huidige prospectieve studies hebben gesuggereerd dat PDRN in combinatie met PRP of 1927 nm thulium fractionele laserbehandeling een potentiële optie kan zijn voor patiënten met androgenetische alopecia die niet reageren op conventionele medicamenteuze behandeling. Er zijn echter nog steeds grotere steekproeven nodig om de veiligheid ervan te beoordelen.

Aanbevolen gebruik

Het gebruik van PDRN varieert aanzienlijk per ziekte, en een uniform toepassingsprotocol ontbreekt nog steeds.

Momenteel rapporteren binnenlandse en internationale literatuur PDRN-toedieningsmethoden, waaronder plaatselijke toepassing, intradermale toediening, intradermale injectie, subcutane injectie en intramusculaire injectie. Doseringsfrequenties variëren van eenmaal daags tot eenmaal per week, en de doseringsduur varieert van enkele dagen tot meerdere weken. Specifieke gebruiksmethoden moeten echter strikt worden gevolgd, afhankelijk van de classificatie van het product (medicijn of medisch hulpmiddel).

Veiligheid en voorzorgsmaatregelen

1. PDRN heeft een DNA-zuiverheid >95% en bevat geen farmacologisch actieve eiwitten of peptiden, waardoor de immunogeniciteit ervan laag is.
2. Meerdere klinische onderzoeken hebben ook bevestigd dat PDRN een goede veiligheid en verdraagbaarheid heeft, ongeacht de toedieningsroute. Er zijn geen significante toxische reacties of ernstige bijwerkingen waargenomen na plaatselijke toepassing, hoewel incidentele milde bijwerkingen zoals roodheid van de huid, jeuk en stekend gevoel kunnen optreden. Deze symptomen verdwijnen gewoonlijk snel na stopzetting van het geneesmiddel of na symptomatische behandeling.
3. Er bestaat een mogelijkheid van bijwerkingen zoals granulomen van vreemde voorwerpen en specifieke infecties wanneer PDRN via injectie wordt toegediend. Daarom is voorzichtigheid geboden bij intradermaal of subcutaan gebruik van dit geneesmiddel.
4. PDRN is gecontra-indiceerd bij zwangere vrouwen, vrouwen die borstvoeding geven, vrouwen met geïnfecteerde wonden en vrouwen die allergisch zijn voor PDRN.

Samenvatting en vooruitzichten

1. In China wordt PDRN voornamelijk plaatselijk en via microneedling-mesotherapie toegepast. Gezien de ontstekingsremmende effecten en het weefselherstelbevorderende vermogen van PDRN kan toekomstig onderzoek het potentieel ervan voor innovatieve toepassingen onderzoeken.
2. Bovendien vereisen de toedieningsstrategieën voor PDRN bij de behandeling van verschillende huidproblemen, inclusief het bepalen van de optimale toedieningsroute, frequentie en concentratie, evenals de synergetische effecten ervan met andere therapieën, verder onderzoek.